چیر بختی

لغت نامه دهخدا

چیربختی. [ ب َ ] ( حامص مرکب ) حالت و چگونگی چیربخت. غلبه. پیروزی:
ببینیم تابر که سختی بود
که را زآسمان چیربختی بود.اسدی ( گرشاسب نامه ).

فرهنگ فارسی

حالت و چگونگی چیر بخت. غلبه. پیروزی.

جمله سازی با چیر بختی

💡 تیره بختی نکند خوش سخنان را خاموش چه کند سرمه به چشمی که سخنگو افتاد؟

💡 شور بختی را که با تلخی اندوهت خوشست دوستی جان شیرین در دلش نگرفت جای

💡 بختی مستم نخورده پخته و خام شما کز شما خامان نه اکنون است استغنای من

💡 سراغ تیره بختی هم نمی‌یابم به آسانی بسوزم خوبش را چون شمع تا روشن شود شامم

💡 تیره بختی شعله ادراک را سازد خموش از زبان این شمع را شبهای دیجور افکند