چیا کبود

💡 آتش که ظلم دارد میمیرد و کفن نه دود سیه حنوطش خاک کبود بستر

💡 به خدا ار به زیر چرخ کبود چون منی هست و بود و خواهد بود

💡 غلامِ همتِ آنم که زیرِ چرخِ کبود ز هر چه رنگِ تعلق پذیرد آزادست

💡 دیده‌ور مردی به دریا شد فرود گفت ای دریا چرا داری کبود

💡 با من در مهر گرم چون آتش بود بی من روزش چو دود می بود کبود

💡 آن دلق دو صد پاره و آن صوف کبود افتاده بزیر پای دردی کش باد