چار چشمی

چارچشمی. [ چ َ / چ ِ ] ( ص نسبی ) با چهار چشم، کنایه است از مراقبت بسیار؛ چارچشمی چیزی را پائیدن، مواظب بودن که آن را ندزدند یا به آن آسیبی نرسد. رجوع به چارچشمی پائیدن شود. || چارچشمی گریه کردن، سخت اظهار فقر یا بی تمتعی از کاری کردن و غالباً بدروغ. نهایت اظهار فقر یا بدبختی با گریه کردن. رجوع به چارچشمی گریه کردن شود.

چار چشمی چیزیرا پائیدن و مواظب بودن که آنرا ندزدند یا بان آسیبی نرسد. یا چار چشمی گریه کردن سخت اظهار فقر یابی تمتعی از کاری کردن و غالبا بدروغ. یا نهایت اظهار فقر یا بدبختی دیگر کردن.

💡 چشمی که تویی شاهد او محو تماشا جایی که تویی قبلهٔ او گرم نماز است

💡 رفته‌ام‌زین‌انجمن چون‌شمع‌و داغ‌دل بجاست حسرت دیدار چشمی بر قفایم بسته است

💡 همچو آن چشمی که مژگان باز در دیدن کند برتنم بگسیخت تار بخیه زخم کاریت

💡 گردش چشمی ز یک نظّاره‌ام مستانه کرد داد ساقی باده از جامی که من می‌خواستم

💡 فگند عشق، به بتخانه یی مرا کز ناز ندیده گوشه ی چشمی برهمن از صنمش

💡 هر کرا در عین اقبال است چشمی بر زمین چون مه و خورشید چشم اهل عالم می شود