هیل بویا

هیل بویا. ( اِ مرکب ) قاقله صغار. رجوع به هیل و هیل بوا شود.

قافله صغار

💡 مشک در نافه ی آهوی ختن پندارم به نسیم سر زلف تو مگر شد بویا

💡 باغ و چمن از نسیم گل شده بویا سرو سهی سایه اوفکنده به بستان

💡 نه چون اندام او بد برف زیبا نه چون زلفین او بد باد بویا

💡 تو را بود رنگی و بویی نبودت کنون بوی ازآن زلف بویا گرفتی

💡 تا به رشح قلمت رنگ تشبه جستند مشک و عنبر را بویا و معطر گیریم

💡 هر گلی کاندر درون بویا بود آن گل از اسرار کل گویا بود