ملت پروری

ملت پروری. [ م ِل ْ ل َ پَرْ وَ ] ( حامص مرکب ) حالت و چگونگی ملت پرور. در اندیشه رفاه و سعادت ملت بودن. و رجوع به ملت پرور شود.

حالت و چگونگی ملت پرور. در اندیشه رفاه و سعادت ملت بودن.

💡 دوبیتی زیر از محمدرضا گودرزی پروری می‌باشد که به زبان طبری و لهجهٔ ییلاقی[یادداشت ۱۷] که لهجهٔ جاری در پرور نیز بوده‌است سروده شده‌است:

💡 تا اهل روزگار بدانند رتبتم در بنده پروری که شه دادگر کند

💡 چو مر بنده‌ای را همی پروری به هیبت بر آرش کز او برخوری

💡 چرخ چو دین پناهیت، دیده وداد خواهیت؛ کرده بعهد شاهیت، توبه ز سفله پروری

💡 طایفه پروری از گروه‌های مازندرانی زبان و دارای ساختار ایلی و عشیره‌ای و دامداری بر پاییه کوچ‌اند.

💡 ای هوا بر دل نشانده چیست از لابرالاه حصه ی تو هان بده انصاف، گر دین پروری