ماه چهری

لغت نامه دهخدا

ماه چهری. [ چ ِ ] ( حامص مرکب ) صورتی چون ماه داشتن. زیبارویی. ماهرخی. ماهرویی. و رجوع به ماه چهر و ماه چهره شود.

فرهنگ فارسی

دارای صورتی چون ماه بودن زیبا رویی ماهرخی ماهرویی.

جمله سازی با ماه چهری

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 چهری که آستین تو بر دیدگان نسود چشمی که آستان تو از گریه تر نکرد

💡 سمن بوئی شبه موئی، بلا جوئی جفا گوئی پریزادی پریروئی، پری چهری پری پیکر

💡 مهر چهری که منور بصر کوکب از اوست جلوه طرّه طلعت نه، که روز و شب از اوست

💡 چشمی به سپهر افکن چهری بگشا بر مهر تا باهمه رخشانی خود را چوتو ننگارد

💡 روز اگر شام کند بی‌رخ یوسف چهری خلوت سینه بر او ساحت بیت‌الحزنست

💡 گر چه ز خوب چهری، چون اختر سپهری با دیگران به مهری، با اوحدیست کینت

💡 شاعر در اشعار خود از زیبایی بی‌نظیر و چهره ماه چهری معشوق خود یاد کرده است تا احساسات عمیق و بی‌کران خود را به خوانندگان منتقل کند.

💡 در داستان‌های افسانه‌ای قدیمی، قهرمان داستان همواره به دنبال یافتن آن دختر ماه چهری است که زیبایی او تمام شهر را مجذوب خود کرده است.

💡 وقتی آن زن با آن چهره ماه چهری و لبخند شیرین وارد مجلس شد، تمام توجه حاضران به سمت او جلب شد و همه ساکت شدند.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران