عذاب فراموشی خدا

💡 بعد ازین غیر از فراموشی‌ که می‌بیند مرا مفت آگاهی اگر روزی دو مهمانم به یاد

💡 قفس کم نیست از گلزار اگر باشد فراموشی مرا دلگیر از غربت همین یاد وطن دارد

💡 اسم من نوروال است که در تپه‌های گرامپیان فراموش شده‌است و این فراموشی شایستهٔ آن است.[۶]

💡 نهم زلفت به کف گفتی پی دفع فراموشی برانگشتت بیا تا از رگ جان ریسمان بندم

💡 خنده چون مینای می کم کن که چون خالی شدی می‌گذارد چرخ بر طاقِ فراموشی ترا

💡 این بنا بسیار زیبا و منحصر به فرد است که به دست فراموشی سپرده شده است.

💡 در آموزه‌های مذهبی و عرفانی، عذاب فراموشی خدا به عنوان یک رنج روحی عمیق توصیف شده است که انسان را از آرامش قلبی و معنای حقیقی زندگی محروم می‌سازد.

💡 بسیاری از فیلسوفان معتقدند که عذاب فراموشی خدا در واقع همان گمراهی در مسیر شهود است که منجر به پوچی و بی‌معنایی در وجود انسان می‌شود.

💡 در ادبیات تصوف، عذاب فراموشی خدا به معنای دوری از منبع نور و حقیقت است که باعث می‌شود روح در تاریکی‌های خود ساخته و تقابل با هستی باشد.