دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] طبقه بندی فلاسفه اسلامی از نظر سیر زمانی بر حسب استاد و شاگردی می باشد. یعنی آنان که در یک طبقه قرار می گیرند، یا واقعا از اساتید طبقه بعدی و شاگردان طبقه قبل هستند و یا هم زمان آن ها می باشند. منظور از فلاسفه اسلامی آن هایی هستند که در جو اسلامی و محیط اسلامی فعالیت داشته اند و احیانا مسلمان هم نبوده اند. در طبقه بیست و هفتم چهار تن از فیلسوفان اسلامی حضور دارند که عبارتند از: آقامحمد بیدآبادی گیلانی اصفهانی، ملامهدی نراقی، میرزا ابوالقاسم حسینی خاتون آبادی و ملامحراب گیلانی.
آقامحمد بیدآبادی گیلانی اصفهانی. از اعاظم حکمای قرون اخیره و احیاکننده فلسفه ملاصدراست. از زمان صدرالمتالهین به بعد هر چند افکار و اندیشه های او در میان فضلا خصوصاً آنان که سلسله شاگردی شان به خود وی می رسیده مطرح بوده است، ولی ظاهراً هنوز موج افکار پیشینیان از قبیل بوعلی و شیخ اشراق غلبه داشته است، خصوصاً در نحله ای که از میرفندرسکی و سپس ملارجبعلی تبریزی انشعاب یافته است. چنان که می دانیم- و خود ملاصدرا نیز بازگو می کند- ملاصدرا در زمان خودش شهرت و احترامی نداشته است، مانند یکی از طلاب عادی زندگی می کرده
صدرالمتالهین شیرازی، محمد بن ابراهیم، مبدا و معاد، چاپ سنگی، ص۲۷۸.
ملامهدی نراقی کاشانی. از اعاظم فقها و حکماست. او و پسرش ملا احمد نراقی از بزرگان علمای اسلام به شمار می روند و هر دو به جامعیت معروفند. مرحوم سیدمحمدباقر شفتی اصفهانی و حاج محمدابراهیم کلباسی نزد او تحصیل حکمت کرده اند
خوانساری، سیدمحمدباقر، روضات الجنات، ص۶۴۸.
میرزا ابوالقاسم حسینی خاتون آبادی معروف به «مدرّس». از مشاهیر مدرسین فلسفه در اصفهان و از خانواده میرمحمدحسین خاتون آبادی سبط مجلسی بوده است.
مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانة الادب، ج۵، ص۲۶۶.
...
