سپیده باکوجى

[ویکی اهل البیت] سپیده باکوجی (کاشانی) خانم سرور باکوجی، معروف به سپیده کاشانی، از شاعران معاصر و از شاعران متعهد انقلاب اسلامی ایران است، پدر و مادر وی اولین و بزرگترین معلمان او بودند. مادر از همان ایام طفولیت به او قرآن آموخت و پدر او را با شعر و شرح حال شاعران بزرگ آشنا ساخت.
وی در مدرسه آقا بزرگ درس خواند و همیشه به خاطر ذوق سرشاری که داشت از شاگردان ممتاز محسوب می شد. او به شعر و شاعری هم علاقه ای وافر نشان می داد، وی در تمام مقاطع عمر خود، از کودکی تا جوانی و بعد از آن برای دیگران نمونه بود. کمتر کسی حتی در دوران جوانی خنده ای بلند از او شنید و حجاب و آرامش روحی او همواره مثال زدنی بود.
میزان علاقه مندی بانو سپیده کاشانی به حضرت امام خمینی قدس سره تا آن اندازه بود که وقتی امام بزرگوار در بستر بیماری افتاد او نیز کارش به بیمارستان کشید. وی به جبهه های نبرد حق علیه باطل سر می زد. در غرب، جنوب، آبادان، محله ذوالفقاریه، کوت شیخ و هر کجا توفیق یارش بود در میان رزمندگان حاضر می شد و شعر دفاع و مقاومت می خواند و می سرود.
وی در اول مرداد 1315 شمسی در کاشان و در خانواده ای مذهبی چشم به جهان گشود و در شامگاه 21 بهمن ماه 1371 به علت بیماری وفات یافت.
معاونت پژوهش مرکز حوزه های علمیه خواهران, بانوان عالمه و آثار آن ها

💡 هر شب زروشنایی خود، تا سپیده دم سوزان در آب دیده چو شمعم ز درد و تاب

💡 کجا روم که مرا کرد بوی او گمراه که هر سپیده دم آن بوی آشنای من است

💡 ارتش‌های سوم و پنجاهم شوروی پیش از برخورد با مقاومت جدی، تا سپیده دم روز ۹ اکتبر ۵۰ کیلومتر به‌سمت شرق حرکت کردند.

💡 سپیده دم که شد از اختلاط لیل و نهار ره مخالطه میش گرگ را دشوار

💡 سپیده چو زد دامن چرخ چاک پر از سیم و زر گشت دامان خاک

💡 سپیده دم چو بدیدم جمال جان آرات صبوح طلعت رویت جهان به فال گرفت