ربیعهبن یحیی

( ربیعةبن یحیی ) ربیعةبن یحیی. [ رَ ع َ ت ِ ن ِ ی َح ْ یا ] ( اِخ ) ابن معاویة، معروف به اعشی تَغْلِب از بنی تغلب. شاعری بود که در دوران خلافت امویان شهرت یافت. زادگاه ربیعة در اطراف موصل بود، به شام مسافرت کرد و در آنجا به ولیدبن عبدالملک پیوست و به مدح وی پرداخت. یاقوت گفته است: ربیعة مسیحی بود و بمذهب مسیحی درگذشت گاهی در بادیه و زمانی در شهر اقامت می ورزید. مرگ وی به سال 92 هَ. ق. روی داد. ( از اعلام زرکلی چ جدید ج 3 ). و رجوع به معجم الادباء ص 207 ج 4 شود.

ربیعه بن یحیی بن معاویه معروف به اعشی تغلب از بنی تغلب شاعری بود که در دوران خلافت امویان شهرت یافت.

💡 اگر اشک رخسار یحیی شخود همه گریه اش از برای تو بود

💡 قد خم، موی سفید، اشک دمادم یحیی تو بدین هیئت اگر عشق نبازی چه شود

💡 از استاد ابوعلی شنیدم که یحیی بن معاذ اندر ین خبر گفت سبحان آن خدائی که بنده گناه کند و خدای تعالی شرم دارد از وی.

💡 نقل است که یحیی معاذ رحمة الله علیه، نامه‌ای نوشت به بایزید. گفت: چه گویی در کسی که قدحی شراب خورد و مست ازل و ابد شد؟

💡 پس یحیی گفت: به حق عزت خدای که از آن فتوحی که تو را دوش بوده است مرا نصیبی کن.

💡 در ملت محمد مرسل نداشت کس فاضل‌تر از محمد یحیی فنای خاک