ذات العشر

ذات العشر. [ تُل ْ ع ُ ش َ ] ( اِخ ) موضعی است به طریق حاجیان بصره نزدیک هجر. و موضعی نزدیک طنب و ماریة || ذات العشیرةَ. رجوع به ذات العشیرةَ شود.

💡 در كتاب المنتقى بعد از مروه فى ايام العشر آمده است كه ابن قيم مى گويد: و اين مطلبىاست كه مردم بر معاويه خرده گرفته، آن را از موارد خطاهاى او بر شمرده اند (706).

💡 و از عايشه آورده اند كه گفت: كان رسول الله يجتهد فى العشر الاءواخر ما لا يجتهدفى غيره (54). يعنى رسول خدا (ص ) در دهه آخر ماه بيش از مواقع ديگر به عبادتمى پرداخت.

💡 1: عن الحلبى عن ابى عبدالله عليه السلامقال: كان رسول الله صلى الله عليه و آله وسلم اذا كان العشر الاواخر اعتكف فىالسمجد و ضربت له قبة من شمر و شمر المئزر و طوى فراشه... (175)

💡 و العشر اللتى فى الآخرة فلا ينشر له ديوان و لا ينصب له ميزان و يعطى كتابهبيمينه و تكتب له برائة من النار و يبيض وجهه و يكسى منحلل الجنة و يشفع فى ماة من اهل بيته و ينظر الله تعالى اليه بالرحمة و يتوج بتيجانالجنة و يدخلها بغير حساب فطوبى لمحبى ولدى و عشيرتى واهل بيتى.

💡 ان من الصلوة لما يقبل نصفها و ثلثها و ربعها و خمسها الى العشر؛ و ان منها لماتلف، كما يلف الثوب الخلق، فيضرب بها وجه صاحبها؛ و ان مالك من صلوتك الا مااقبلت عليه بقلبك؛

💡 قال الصادق عليه السلام: اذا كان لك صديق فولّى ولاية فاصبته على العشر ممّاكان لك عليه قبل ولايته فليس بصديق سوء. بحار / 75 / 341