خرگه ازرق

خرگه ازرق. [ خ َ گ َ هَِ اَ رَ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) کنایه از آسمان. ( برهان قاطع ) ( انجمن آرای ناصری )( آنندراج ). رجوع به خرگاه ازرق درین لغت نامه شود.

کنایه از آسمان

💡 سرایی که از عرش دیدی درود سیه خرگهی گشت از تیره دود

💡 سر بر آر از خواب بنگر سرنگون خرگهی کان بُد، تو را جای سکون

💡 خامشی بهتر که نتوانم گرفت خیمه گردون چو خرگه در نمد

💡 خود آمد زنو سوی خرگه فراز به پای اندر استاد بهر نماز

💡 گرفتش دست و بنشاندش بر آن دست برون آمد در خرگه فرو بست