حملۀ هیدروژنی دمابالا

{high-temperature hydrogen attack} [خوردگی] کاهش استحکام و انعطاف پذیری فولاد به دلیل واکنش دمابالای هیدروژن با کاربیدهای موجود که به کربن زدایی و ایجاد شکاف های داخلی منجر میشود

💡 وجود هسته بزرگ آبگریز، فاکتور کلیدی برای پایداری در پروتئین‌های بزرگ‌تر است ولی به دلیل ابعاد کوچک، پروتئین‌های کوچکتر فاقد این مشخصه می‌باشند؛ بنابراین علاوه بر فاکتورهای پایدار کننده ساختاری در پروتئین‌های بزرگ‌تر، مانند میان کنش‌های الکترواستاتیک و هیدروفوبیک و پیوندهای هیدروژنی، استفاده از پیوندهای دی‌سولفید و یون‌های فلزی به عنوان عوامل اصلی پایداری در این پروتئین‌ها بسیار رایج است.

💡 در همین حین که از زیست سوخت‌ها استفاده نمی‌شود، حمل‌ونقل هوایی با پایه انرژی‌های تجدیدپذیر مانند انرژِی باد و خورشیدی با سوخت تولید شده در فرایند تبدیل نیرو به مایعات، حداقل با کربن حاصل از جذب مستقیم هوا، با هیدروژنی که مستقیماً احتراق می‌شود یا در پیل سوختی استفاده می‌شود، و با نیروی محرکه الکتریکی با استفاده از باتری‌های قابل شارژ نیز پایدار نامیده می‌شود.

💡 مطالعات به‌وسیلهٔٔ جذب نور ماورا قرمز (Infra red) نشان می‌دهد که اغلب گروه‌های هیدروکسیل با یکدیگر پیوند هیدروژنی برقرار می‌سازند. پیوند بین صفحات مولکول‌ها احتمالاً به‌وسیلهٔٔ نیروهای واندروالس حاصل می‌شود.

💡 پروتیین‌ها در اثر تاخوردگی شکل فضایی‌ای را ایجاد می‌کنند که دارای کمترین انرژی است. وقتی پروتئین تا می‌خورد پیوندهای ضعیف غیر کوالانسی به تثبیت تا خوردگی کمک می‌کنند. این پیوندها عبارتند از: پیوند یونی، پیوند هیدروژنی، برهمکنش‌های واندروالس و نیروهای آب‌گریز.

💡 فنول‌ها مایع یا جامدهایی با دمای ذوب پایین هستند. دمای جوش آن‌ها به علت پیوند هیدروژنی، کاملاً بالاست. خود فنول(C۶H۵OH)احتمالاً به علت تشکیل پیوند هیدروژنی با آب، کمی در آن انحلال پذیر است (۹ گرم در ۱۰۰ گرم آب). بیشتر فنول‌های دیگر اساساً در آب انحلال ناپذیرند. فنول‌ها بی‌رنگ هستند مگر آنکه گروهی مولد رنگ وجود داشته باشد.