تقوا، ستون فقرات احکام الهی و جلوهگر آن در زندگی فردی و اجتماعی، خود را در رعایت دقیق حلال و حرام، بهویژه در قلمرو خوردنیها، تصرفات و پوشش (حجاب) نشان میدهد. قرآن کریم، به عنوان راهنمای سعادت بشری، بارها بر این اصل تأکید ورزیده و مؤمنان را به پرهیزگاری و پایبندی به احکام ترغیب نموده است. این آیات، همچون چراغی فروزان، راه را از بیراهه نمایان ساخته و معیاری برای تشخیص پاک و ناپاک، حلال و حرام، و طیب و خبیث ارائه میدهند.
در تشریح این مفهوم، آیات متعددی از قرآن کریم، مصادیق عملی تقوا در حوزه خوردنیها را بیان میدارند. به عنوان مثال، آیه ۵ سوره مائده، ضمن بیان حلیت خوردنیهای پاکیزه و طعام اهل کتاب برای مسلمانان، بر اهمیت ذکر نام خدا هنگام شکار و پرهیزگاری تأکید میورزد. همچنین، آیه ۱۰ سوره انفال، خوردن از غنایم حلال و پاکیزه را منوط به رعایت تقوا دانسته و آیه ۶۳ سوره اعراف، از مؤمنانی که تقوا پیشه کردهاند، گناهی در آنچه پیش از نزول حکم تحریم شراب خوردهاند، نمیبیند. این تأکیدات نشان میدهد که تقوا، نه تنها ناظر به احکام عبادی، بلکه در بطن زندگی روزمره، از جمله انتخاب غذا و نحوه تصرف در اموال، جاری است.
در نهایت، تفاوت بنیادین میان خبیث و طیب، که در آیه ۱۰۰ سوره اعراف به آن اشاره شده، با توجه به سیاق آیات پیشین، به حلالها و حرامهای الهی بازمیگردد. این تمایز، اصلی راهنما برای سبک زندگی دینی است که در آن، هر انتخاب و تصرفی، با سنجش در ترازوی تقوا و احکام الهی صورت میگیرد. رعایت دقیق این احکام، نه تنها موجب پاکی جسم و روح میگردد، بلکه رضایت پروردگار را نیز به همراه داشته و سعادت دنیا و آخرت را برای انسان تضمین مینماید.