الهی سماوی

[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از اثر آفرینان است
عارف. معروف به شیخ الهی. اصل وی از سماوه بود. نخست به تحصیل علوم شرعی پرداخت و مدتی به ایران سفر کرد و در حوزه ی درس علی طوسی شرکت کرد. او از بزرگان عرفا و از مشایخ نقشبندیه در روزگار سلطان محمدفاتح بود.
عاقبت ترک دنیا کرد و کتاب های خود را به فقیری بذل کرد و به سمرقند و بخارا رفت. در هرات صحبت جامی را درک کرد و در پایان عمر به موطن خود بازگشت و به ارشاد عباد پرداخت.
سرانجام در سماوه درگذشت. از آثار وی: «زادالمشتاقین»؛ «نجاة الارواح من دنس الاشباح»؛ «تحلیة الارواح فی التصوف»؛ «کشف الواردات لطالب الکمالات»؛ «مسلک الطالبین والواعظین فی المواعظ».

💡 تو را بمصطبه جبریل ارضی است وجود ورا بمحکمه وحی سماوی است احکام

💡 مدحت او شیر گیران سپهری را شراب همّت او گوسفندان سماوی را شبان

💡 اگر قمر و سیاره (جرم سماوی اصلی) دارای چگالی یکسانی باشند، حد روش حدود ۲٫۵ برابر شعاع سیاره تخمین زده می‌شود.

💡 درد نوشان سماوی ترا آمده جام که بود باز از این فخر دهان مه نو

💡 از مثال‌های معروف در این زمینه، قوری سماوی برتراند راسل است.