اطلاق لفظی

[ویکی فقه] اطلاق لفظی به شمول مستفاد از لفظ به کمک مقدمات حکمت گفته می شود.
اطلاق لفظی، مقابل اطلاق مقامی است و آن، شمول مفهومی ای است که از لفظ و به کمک مقدمات حکمت به دست می آید و تمامی افراد طبیعت را در بر می گیرد. هر گاه کلمه « اطلاق » بدون هیچ قیدی ذکر شود، به اطلاق لفظی انصراف دارد. در اطلاق لفظی، متکلم صورتی از مفهومی را که در کلام وی موضوع حکم است در ذهن دارد، که آن نزد متکلم «تمام موضوع» برای تعلق حکم است، زیرا اطلاق، وصفی است که بر معنای لفظ ( مفهوم موضوع) عارض می شود؛ به این سبب که حکم در کلام به لفظ موضوع، به صورت رها از هر گونه قید و حیثیتی تعلق گرفته است. در چنین مواردی آن لفظ را رها از قید می گویند و مفهوم آن دارای صفت اطلاق می باشد.در مواردی که تردید می شود که آیا صورت ذهنی موجود در ذهن متکلم «تمام موضوع» برای حکم او است یا این که قید یا حیثیت دیگری نیز در تعلق حکم به آن دخالت دارد به دیگر بیان، در موارد شک در این که آیا صورت ذهنی، مقید به قیدی است که متکلم در کلام خود آن را ذکر نکرده است مقتضای اجرای مقدمات حکمت تمسک به اطلاق لفظی است.
عناوین مرتبط
اطلاق؛اطلاق مقامی.

💡 اين كلمه بطور مطلق تنها به خدا گفته مى شود، و اگر به غير خدا اطلاق گردد حتمابه صورت اضافه است مثلا مى گوئيم (رب الدار) (صاحب خانه ) (رب السفينة )(صاحب كشتى ).

💡 بـه هـر حـال اطلاق اختيار در اينجا دليل بر تعميم آنست، يعنى خداوند هم صاحب اختيار درامور تكوينى است و هم تشريعى و هر دو از مقام خالقيت او سر چشمه مى گيرد.

💡 علاّمه مجلسى رحمه الله در بحار، فرموده كه: (در خبر، اشكالى است جهت تقدم تاريخآن بر ولادت قائم عليه السلام به چهار سال و شايد نسخه، 262 بوده واحتمال دارد كه صادر شده باشد از حضرت امام حسن عليه السلام.) و از اين كلام، معلوممى شود قلّت اطلاق آن بر غير امام زمان عليه السلام.

💡 اطلاق اين آيه شامل هر قاضى مى شود كه به عدالت حكم كند هرچند آگاهى او به احكامقضاوت از روى تقليد يعنى استناد به نظر مجتهد باشد و خود او درمسائل قضايى مجتهد نباشد.

💡 جناح بودان (به ژاپنی: 武断派 ぶだんは)، یکی از جناح‌های داخل رژیم تویوتومی بود. در میان فرماندهان نظامی تحت رهبری تویوتومی هیده‌یوشی، به ژنرال‌هایی اطلاق می‌شود که در دوران رژیم تویوتومی در ارتش خدمت می‌کردند. فرماندهان نظامی جناح بودان عبارتند از کاتو کیوماسا و فوکوشیما ماسانوری.

💡 و معلوم است كه اين نسيان در حقيقت نسيان نيست، بلكه اعراض و روگردانى است، وگرنه كسى نداى وجدان را فراموش نمى كند، و اگر نام فراموشى بر آن اطلاق كردهاند به نوعى عنايت است، و مى خواسته اند بفهمانند از نظر بى اعتنايى به آن بافراموشى فرقى ندارد،