دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] اِبْن ِ جُنْدی، ابوالحسن احمد بن محمد بن عمران (یا عمر) بن موسی بن عروة بن جراح بن علی بن زید بن بکر بن حریش نَهْشَلی بغدادی، محدث شیعی (۳۰۶-۳۹۶ق /۹۱۸-۱۰۰۶م ) است.
تولد او را در ۳۰۵ و ۳۰۷ ق نیز گفته اند. نجاشی او را استاد خویش خوانده و می گوید ابن جندی واسطه ما با شیوخ روزگار خویش است. ابن جندی آخرین فرد بازمانده از اصحاب ابن صاعد در بغداد بود.
مشایخ
او از ابوالقاسم بغوی، ابوبکر بن ابی داوود، یحیی بن محمد بن صاعد، ابوسعید عدوی، یوسف بن یعقوب نیشابوری و دیگران روایت کرده و نخستین استماع وی در ۳۱۳ق / ۹۲۵م بوده است. وی به سبب داشتن مذهب تشیّع مورد طعن بوده و بعضی او را در روایت ضعیف خوانده اند.
راویان
از ابن جندی، ابوالقاسم ازهری، حسن بن محمد خلال، محمد بن مخلد وراق، محمد بن عبدالعزیز برذعی، احمد بن محمد عتیقی، محمد بن احمد بن موسی شیرازی، حسین بن قاسم کوکبی، ابن عزور و دیگران روایت کرده اند.
جایگاه رجالی
...
[ویکی شیعه] اِبْن جُنْدی، ابوالحسن احمد بن محمد بن عمران (یا عمر) بن موسی بن عروة بن جراح بن علی بن زید بن بکر بن حریش نَهْشَلی بغدادی، محدّث شیعی (۳۰۶-۳۹۶ق /۹۱۸-۱۰۰۶م) قرن چهارم قمری؛ وی از ابوالقاسم بغوی و ابوبکر بن ابی داوود و دیگران روایت کرده و نجاشی او را استاد خویش خوانده است.رجالیون، آنچه را که ابن جندی روایت کرده، از نوع حدیث حسن شمرده اند. الفوائد الحسان الغرائب و فضائل الجماعة و ما روی فیها و الهوالف از آثار اوست.
تولد او را در ۳۰۵ و ۳۰۷ ق نیز گفته اند ابن جندی آخرین فرد بازمانده از اصحاب ابن صاعد در بغداد بود.
ابن جندی در جمادی الاخر ۳۹۶ه / فوریه ۱۰۰۶م درگذشت.