گودم

گودم. [ گ َ / گُودُ ] ( اِ مرکب ) گاودم. جاودم. رجوع به گاودم شود.

( اسم ) ۱ - آنچه بشکل دم گاو باشد: سیه چشم و بور ابرش و گاودم سیه خایه و تند و پولاد سم. ( فردوسی در وصف رخش رستم ) ۲ - نای رویین که بهیئت دم گاو بود و در جنگ آنرا بصدا در میاوردند کرنای کوچک نفیر: بدرید کوه از دم گاو دم زمین آمد از سم اسبان بخم. ۳ - دم گاو ختایی ( کژ گاو ) پرچم. یا جق. گاو دم. جقه ای که از دم گاو ختایی میساختند: یکی از رومیان نیزه با او ( به قنبراوغلی ) میرساند جق. گاو دم که دو سر داشته با دستارش افتاده بود.

💡 گودم مزن ز خشکی سودا که ناقص است در هر رگی که نشتر فصاد نشکند

💡 این زمان بلبل دلسوخته گودم درکش زانک آن طوطی خوش نغمه ز گلزار برفت