«کوچهٔ شکر» نام محله یا کوچهای قدیمی در شهر اصفهان است که در منابع ادبی و لغتنامههایی مانند آنندراج به آن اشاره شده است. این کوچه به دلیل باریکی و تنگی بیش از حد، در ادبیات فارسی بهعنوان نماد کوچههای خیلی باریک شناخته میشود و گاهی به شکل استعاره برای تنگنای دهان یا مسیر بسته به کار رفته است. در اشعار، کوچهٔ شکر به کنایه از محدودیت یا سختی گذر اشاره دارد و به بیان لطافت و دشواری مسیر پرداخته میشود. این مکان تاریخی در گذشته بخشی از بافت قدیمی اصفهان بوده و نمونهای از معماری و شهرسازی سنتی در کوچههای تنگ شهری است. با گذشت زمان و تغییرات شهری، مکان دقیق کوچهٔ شکر در نقشههای امروزی اصفهان مشخص نیست، اما همچنان در متون ادبی و تاریخی به یادگار مانده است.
کوچه ٔ شکر
لغت نامه دهخدا
کوچه شکر. [ چ َ / چ ِ ی ِ ش َ ک َ ] ( اِخ ) نام محله ای است بسیار تنگ در اصفهان. ( آنندراج ):
اثری هیچ نباشد ز دهانت که ترا
کوچه تنگ شکر راه گریز دهن است.محسن تأثیر ( از آنندراج ).حرف از آن لب چه عجب مختصر آید بیرون
باید از کوچه تنگ شکر آیدبیرون.محسن تأثیر ( از آنندراج ).
