کون خزه

کون خزه. [ خ َ زَ / زِ ] ( اِمص مرکب ) سریدن کودک بر نشیمن پیش از راه افتادن. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ). رجوع به مدخل بعد شود.

سریدن کودک بر نشیمن پیش از راه افتادن

💡 ظلمت سرای کون ز روی تو نور یافت یارب جمال دوست چه خورشید شارقست

💡 صدری که ز هر دو کون، در بیشی بود در حضرت حق غرقهٔ بیخویشی بود

💡 در کون هم طویلهٔ خاقانیند لیک از نقش و نطرتند ز نفس و فطن نیند

💡 اکنون سر خر نیز به بستان آمد کون خر اگر نه‌ای به بستان بنگر

💡 ترا اصلِ وطن کس بود کون چیست چرا حبِّ وطن اندر دلت نیست

💡 ما از دو کون پای به دامن کشیده‌ایم در سایه محبت یاری خزیده‌ایم