کارد سنگری

کارد سنگری به نوعی سلاح سرد گفته می‌شود که برای نبردهای نزدیک، به‌ویژه در شرایط جنگ‌های سنگری طراحی شده است. این کارد بیشتر در جنگ جهانی اول رواج یافت، زمانی که سربازان در سنگرها و فضاهای تنگ ناچار به درگیری تن‌به‌تن بودند. کارد سنگری معمولاً تیغه‌ای کوتاه، محکم و دو لبه دارد تا در فاصله بسیار نزدیک کارایی بالایی داشته باشد. برخی از انواع آن دارای محافظ دست یا پنجه‌بوکس بودند تا هم از دست محافظت کنند و هم ضربه مؤثرتری وارد شود. در زبان انگلیسی به این سلاح «Trench Knife» گفته می‌شود که به‌طور مستقیم به معنای «چاقوی سنگر» است. این نام‌گذاری نشان‌دهنده کاربرد اصلی آن در محیط‌های بسته و جنگی است. کارد سنگری بیشتر یک ابزار نظامی محسوب می‌شود تا وسیله‌ای روزمره. طراحی آن بر اساس سرعت، استحکام و قدرت درگیری کوتاه‌برد انجام شده است. امروزه نیز بیشتر جنبه تاریخی، کلکسیونی یا نمایشی دارد تا کاربرد رزمی واقعی.