ژاژ درائیدن

ژاژ درائیدن. [ دَ دَ ] ( مص مرکب ) بیهوده گفتن. ژاژ خائیدن. رجوع به ژاژ خائیدن شود:
کسی که ژاژ دراید به درگهی نشود
که چربگویان آنجا شوند کندزبان. فرخی.چرا گر چون من است او همچو من بر صدر ننشیند
وگر نی چون بجوید نان و خیره ژاژ بدراید.ناصرخسرو.

بیهوده گفتن. ژاژ خائیدن.

💡 گفتم بنشین گفت ز پیشم برخیز گفتم که بیا گفت برو ژاژ مخای

💡 ژاژ خارا نبود بی سخن پوچ،حیات می شود از خس و خاشاک فروزان آتش

💡 که از شه هماورد خواهند باز دهانشان به بیغاره و ژاژ باز

💡 نفس گفتست بسی ژاژ و بسی مبهم به کز این پس کندش نطق خرد ابکم

💡 به ژاژ خاییم از دست رفت مایه عمر کنون ز حسرت آن پشت دست می خایم