چهارده بند. [ چ َ / چ ِ دَه ْ ب َ ] ( ص مرکب ) ( مرکب از چهارده + بند ) که بند چهارده دارد. || ( اِ مرکب ) اصطلاحاً بند، بیت شعری است با قافیه خاص و ممتاز از قوافی ابیات قبل خود که در «ترکیب بند» به دنبال هر ترکیب آید و در هر قسمت و ترکیب قافیه دیگر گیرد و در «ترجیعبند» عیناً تکرار شود.
- چهارده بند محتشم؛ چهارده بند شعر در مصیبت و سوک اهل بیت رسول، که محتشم کاشانی آن را سروده است. ( یادداشت مؤلف ).
که بند چهارده دارد ٠ یا اصطلاحا بند بیت شعری است با قافی. خاص و ممتاز از قوافی ابیات قبل خود که در (( ترکیب بند ) ) بدنبال هر ترکیب آید و در هر قسمت و ترکیب قافی. دیگر گیرد و در (( ترجیع بند ) ) عینا تکرار شود ٠
💡 تا چو سگان فغان کنند از رخش اهل نه فلک ساخت مه چهارده آن بت هجده ساله را
💡 قدم خمیده شد چو کمان تا که دیده دید همچون مه چهارده آن سرو قد گذشت
💡 درین چهارده گر نیک بنگری نبود فزون زیک تن و آن تن برون ز بار خدا
💡 آن نور که بر هر دو جهان تابان است در ماه شب چهارده روشن آن است
💡 کردی گر استفاده ز من بهتری ز من مه در شب چهارده کم نیست ز آفتاب