چانگ کی ین. [ی ِ ] ( اِخ ) نام یک تن از اهالی چین که فغفور چین اورا به نمایندگی از طرف خود نزد یوئه چیها فرستاد که بمساکن قدیمشان برگردند ولی یوئه چیها که از مساکن تازه خود راضی بودند این تکلیف را نپذیرفتند و چانگ کی ین بی انجام مقصود بچین بازگشت ( بسال 126 ق.م. ) و در طریق مراجعت دو دفعه دچار هونها گردید. این شخص اطلاعاتی درباره پارتها داده که برای روشن شدن تاریخ پارت اهمیت داشته است. ( از ایران باستان ج 3 ص 2263 ).
💡 خوآچوئن (چینی: 華拳) سبکی از چانگچوئن از هنرهای رزمی چینی است که در دوران حکمفرمایی دودمان سونگ (۴۲۰–۴۷۹ پس از میلاد) و در حوالی کوه خوآ در استان شاآنشی چین شکل گرفت.
💡 در ۸۲۵ میلادی جانگ بوگو برای ساختن یک کارخانه کشتیسازی اقدام کرد و از امپراتور هیونگدوک (۸۲۶ تا ۸۳۶) خواست تا یک پادگان نظامی برای حمایت از تجار شیلایی و امنیت دریای زرد در واندو احداث کند. در ۸۲۸ با موافقت امپراتور پادگان نظامی در واندو افتتاح شد. بقایای پادگان چانگهی هنوز در سواحل جنوبی واندو باقی ماندهاست.
💡 چو چانگ، پادما پتیل، لونا لاوگود، میرتل وارن (میرتل گریان)، تری بوت، مایکل کرنر، گیلدروی لاکهارت، سیبل تریلانی، پروفسور کوئیرل، بارتی کراوچ جونیور
💡 در تائوئیسم افرادی را میبینیم که در قالب افراد متفاوت در زمانهای مختلف زندگی کردهاند. در متن مقدس چانگ تزو آمدهاست: تولد آغاز نیست، مرگ پایان نیست، وجود داشتن بدون محدودیت است. ادامه یافتن بدون آغاز است.
💡 نام اختصاص داده به او چانگ نیز بوده به همین خاطر گاهی او به نام پوجانگ نیز شناخته میشود. بوجانگ پسر برادر پادشاه پیشین گوگوریو یونگنیو بود. در سال ۶۴۲ ژنرال یون گهسومون کودتا کرد و پادشاه یونگنیو و بسیاری از حامیان وی را کشت. سپس یون گهسومون، بوجانگ را به سلطنت رساند.
💡 مین بیشتر در لیتلتون، کلرادو، جایی که خانوادهاش درست قبل از شروع کلاس اول نقل مکان کردند، بزرگ شد. او در مدرسه عالی کار کرد و در سن ۱۶ سالگی از دبیرستان فارغالتحصیل شد. مین در کودکی از طرفداران روزنامهنگار کانی چانگ بود. مین گفت که پدر و مادرش به طرز عجیبی نسبت به علاقه او به روزنامهنگاری برای مهاجران آسیایی-آمریکایی «سهل گیر» بودند. مین همچنین از زمانی که دختر کوچکی بود به مد علاقه داشت.