پسله خور

پسله خور. [ پ َ س َ ل َ / ل ِ خوَرْ / خُرْ ] ( نف مرکب ) آنکه در حضور دیگران کم خورد و به نهانی بسیار.

( ~. خُ ) (ص فا. ) کسی که پیش دیگران کم می خورد و در نهان بسیار.

( اسم ) آنکه پیش دیگران کم میخورد و در نهان بسیار.

کسی که پیش دیگران کم می‌خورد و در نهان بسیار.

💡 شرابی خور که بدمستی ندارد نشاطش روی درهستی ندارد

💡 جان چه باشد زن چه و فرزند چیست نقد جان هم در خور آن شاه نیست

💡 من چه گویم که زبان را بار نیست داستانم در خور گفتار نیست

💡 تاج اقبال بر سرِ دل نه پای ادبار بر خور و گل نه

💡 سر و پای تو ای پسندیده همه گردد چو قرص خور دیده