پردخت بودن

پردخت بودن. [ پ َ دَ دَ ] ( مص مرکب ) تهی بودن. خالی بودن:
مبادا ز تو تخت پردخت و گاه
همین نامور خسروانی کلاه.فردوسی.

تهی بودن خالی بودن

💡 بگفت ارنه بهر پری‌دخت بود جهان خود ز فغفور پردخت بود

💡 کیست بحری که موج بخشش اوی کیسهٔ بحر و کان کند پردخت

💡 برین گفتها بر تو دل سخت کن تن از ناز و آرام پردخت کن

💡 سپهبد چو پردخت گشت از حصار بزد خیمه در جانب چشمه سار

💡 که پردخت ماند کنون جای اوی ببردند پرمایه بالای اوی