پای بزمین نرسی

پای بزمین نرسیدن. [ ب ِ زَ ن َ رَ / رِ دَ ] ( مص مرکب ) کنایه از خوشحالی مفرط و انتعاش طبیعت باشد. ( برهان ). و رجوع به پای شود.

💡 بسمای فقر دیدم رخ آفتاب دولت بزمین او شدم پست وز آسمان گذشتم

💡 هست پناه ما علی مظهر جلوه جلی گو بزمین ببارها فتنه هزار آسمان

💡 از فتنه آسمان بزمین برزدی اگر معلومشان نبودی کاندر میان توئی

💡 از بانگ دلدلش بفلک بر هزاهزست وز سم ابر شش بزمین در تزلزلست

💡 خواجو اگر چو دود دل دست در آه من زدی گر بزمین فروشدی بر فلکش رساندمی

💡 سر بزمین دست بسر بر زنان آن ز تو بینم که ز مردان زنان