پارمه زان

💡 گر ندیدی آن بود از فهم پست که عقول خلق زان کان یک جوست

💡 به خاک اندرون پست شد زان سرم به ننگ اندر آلوده شد گوهرم

💡 که جُوی زان به هیچ کس ندهد وانچه بگرفت باز پس ندهد

💡 زان روز که آب و گل سرشتند مرا در دل همه تخم مهر کشتند مرا

💡 همی رخش زان خاک می‌یافت بوی تن خویش را کرد چون گردگوی

💡 ز فکرش چو بهزاد آگاه شد دلش تیره زان کار بدخواه شد