ویریون کاذب

{pseudovirion} [زیست شناسی-میکرب شناسی] ویریونی که فقط دارای مادۀ ژنتیکی میزبان است

ویریونی که فقط دارای مادۀ ژنتیکی میزبان است.

💡 VP1 در هسته ویویون ویروسی قرار دارد و یک آنزیم RNA پلی‌مراز وابسته به RNA است. در یک سلول آلوده، این آنزیم رونوشت‌های ژنوم (mRNA) را برای سنتز پروتئین‌های ویروسی تولید می‌کند؛ همچنین بخش‌های RNA ژنومی روتاویروس را برای تولید ویریون‌های ویروسی جدید همانندسازی می‌کند. VP2 لایه مرکزی ویریون را تشکیل می‌دهد و به ژنوم ویروسی (RNA) متصل است.

💡 حداقل شش پروتئین از دوازده پروتئینی که توسط ژنوم روتاویروس کدگذاری شده‌اند بعد از بلوغ آن به RNA متصل می‌گردند. نقش این پروتئین‌ها در تکثیر روتاویروس به‌طور کامل شناخته نشده‌است؛ با این حال تصور می‌شود که عملکرد آنها به سنتز و بسته‌بندی RNA در ویریون، انتقال mRNA به محل تکثیر ژنوم و ترجمه mRNA و تنظیم بیان ژن مربوط باشد.

💡 شش پروتئین ویروسی (VPs) وجود دارد که بخشی از ویریون را تشکیل می‌دهند. این پروتئین‌های ساختاری VP1، VP2، VP3، VP4، VP6 و VP7 نامیده می‌شوند. علاوه بر VPها، شش پروتئین غیر ساختاری (NSPs) نیز وجود دارد که فقط در سلول‌های آلوده به روتاویروس تولید می‌گردند و شاملNSP1، NSP2، NSP3، NSP4، NSP5 و NSP6 می‌شوند.