وضع اسمای اشاره

[ویکی فقه] وضع اسمای اشاره، کیفیت وضع اسمای دلالت کننده بر اشاره و ایجاد آن در خارج می باشد.
اسمای اشاره برای دلالت بر نفس اشاره وضع شده است.
از نظر اصولیون
اصولیون درباره وضع اسمای اشاره اختلاف دارند؛ برخی معتقدند در اسمای اشاره وضع عام و موضوع له خاص است؛ یعنی (برای مثال) واضع هنگام وضع کلمه «هذا» مفهوم کلی مفرد مذکر را تصور کرده، سپس لفظ «هذا» را برای افراد و مصادیق مذکر قرار داده است، مانند:«هذا الرجل» و «هذا الکتاب»، و برخی دیگر، هم چون مرحوم «آخوند» معتقدند وضع عام و موضوع له عام است و تشخص از طریق نحوه استعمال ایجاد می گردد.در کتاب « کفایة الاصول » آمده است:«ان المستعمل فیه فی مثل اسماء الاشارة والضمائر ایضا عام و ان تشخصه انما نشأ من قبل طور استعمالها، حیث ان اسماء الاشارة وضعت لیشار بها الی معانیها»

💡 زهی آراسته ذاتت به اسمای صفات حق ز ذکر پیش ذات تو دو عالم خوار در جنبد

💡 هست مرآت جمالی و جلالی از ازل مظهر اسمای حسن گل‌رخان را دیده‌اند

💡 این گنج کنت کنزاً از این و آن طلب کن اسمای حق تعالی در شیخ و شاب بنگر

💡 اسمای طبع من به نکاح ثنای اوست زان فال سعد ز اختر اسما برآورم

💡 آن گنج کنت کنزاً می جو به هر چه یابی اسمای حق تعالی در شیخ و شاب و بنگر

💡 آن گنج که اسمای الهی خوانند در کنج خرابه جو که آن در دل ماست