نوفۀ همدوس

{coherent noise} [ژئوفیزیک] قطاری از نوفه هایی که در نگاشت های مجاور رابطۀ سامانمندی در فاز دارند

💡 نظریه همدوسی برای نخستین بار در سال ۱۹۳۰ توسط فریتز زرنیکه (به هلندی: Frits Zernike) (۱۶ ژوئیه ۱۸۸۸ - ۱۰ مارس ۱۹۶۶) فیزیکدان هلندی و دانشمندی به نام ون سیتترت بیان شد.

💡 بحث اصلی در برابر نظریه ذهن کوانتومی این است که حالت‌های کوانتومی در مغز قبل از اینکه به یک حالت فضایی یا زمانی مناسب برای پردازش عصبی برسند دچار پدیده همدوسی می‌شوند. این استدلال توسط فیزیکدان، مکس تگمارک به صورت دقیقی بیان شد. وی بر اساس محاسبات به این نتیجه رسید که سیستم‌های کوانتومی در مغز به سرعت در معرض پدیده همدوسی قرار می‌گیرند و نمی‌تواند عملکرد مغز را کنترل نمایند.

💡 پس از آزمایش‌های اولیه با منابع نور با پهنای باند محدود (چند نانومتر)، با منابع با پهنای باند بالا با همدوسی فضایی خوب انجام گرفت. در اغلب موارد، سیستم بر پایه دیود فوق درخشان با پهنای چند ده نانومتر (معمولاً ۳۰ نانومتر، مربوط به رزولوشن بیش از ۳۰ میکرون) بودند. تنها در سال ۱۹۹۷ موفقیت چشم‌گیری در بدست آوردن رزولوشن بالا (۱۰۰ نانومتر، مربوط به رزولوشن کمتر از ۳ میکرون محوری) حاصل شد.

💡 زیرا دستیابی به تمام‌نگاشت‌های بزرگتر و بهتر، از صحنه‌های وسیعتر و متنوعتر، مستلزم همدوسی شدیدتر نور چشمه‌ای است که در آفرینش این تصاویر دلربا به کار می‌رود.

💡 به بیان دیگر همدوسی فضایی مستلزم ثابت ماندن فازهای نسبی بین دو نقطه فضایی در فاصله زمانی نسبتاً طولانی است. در هر یک از این موارد هر چه فاصله زمانی طولانی‌تر باشد، همدوسی بزرگ‌تر است. برای اینکه یک منبع نوری همدوس کامل باشد، باید علاوه بر همدوس زمانی دارای همدوس فضایی نیز باشد.