نهشته گذاری

{deposition} [باستان شناسی] هرنوع تغییر شکل مواد فرهنگی، مانند دست ساخته ها و پدیدارها، از صورت اولیه به صورتی که در یک بافت باستان شناختی یافت می شود

نهشته گذاری ( به انگلیسی: Deposition ) فرایندی است که توسط آن مواد سنگ ساز نهشته می شوند. آب در رودها و یخچال های طبیعی و دریاها عامل اصلی انتقال مواد از نقطه ای به نقطه دیگر است. همچنین باد هم در مناطق خشک ( Arid ) و نیمه خشک ( Semi arid ) در جابه جایی دانه ها اثر کرده و آن ها را در نقطه ای دیگر ته نشین می سازد.
رسوب گذاری به دو صورت انجام می شود: رسوب گذاری در قاره ها و رسوب گذاری در دریاها. در فرایند رسوب گذاری موادی که در اثر مراحل مختلف فرسایش، خرد شده و در نتیجه عوامل مختلف، حمل ونقل شده اند، سرانجام در محیط های مختلف رسوب می کنند. بدین ترتیب اثر عوامل خارجی که هموار کردن زمین است، در این مرحله خاتمه می یابد و به عبارت دیگر با پر شدن قسمت های گود زمین از رسوبات و فرسوده شدن قسمت های مرتفع، اختلاف ارتفاع بین این دو قسمت کم می شود.

💡 جریان گل دارای درصد زیادی رس است که باعث حرکت بیشتر آن نسبت به جریان واریزه‌ای می‌شود؛ بنابراین این پدیده قادر به طی مسافت بیشتر و بر روی شیب‌های کمتر نسبت به جریان واریزه است. جریان گل و جریان واریزه هر دو ترکیبی از مواد با ابعاد مختلف هستند که بر حسب اندازه ذرات نهشته می‌شوند.

💡 سازند کنگلومرای بختیاری ویژگی رسوبات آبرفتی–کوهپایه‌ای حاصل از فرسایش ارتفاعات را دارد که بیشتر شاملکنگلومرا و ماسه‌سنگ آهکی است که گاهی به صورت هم‌شیب و گاهی دگرشیب بر روی سازندهای کهن‌تر نهشته شده‌است.

💡 سنگ‌هایی مانند نهشته‌های نمکی تبخیری و گِل‌های همراه با فشار گاز مستعد تشکیل دیاپیر هستند. هنگامی که در گپشته زمین توده‌های داغ و کم‌چگالی ماگما جمع شود، دیاپیر در گوشته زمین نیز شکل می‌گیرد.

💡 رسوب‌شناسی مطالعهٔ رسوب‌های نوین چون ماسه، گِل، رُس، و درک فرایندهایی که آن‌ها را نهشته می‌کند را دربر می‌گیرد. رسوب‌شناسان درک خود از فرایندهای نوین را برای تفسیر تاریخ زمین‌شناسی با مشاهدهٔ سنگ‌های رسوبی و ساختارهای رسوبی، به کار می‌گیرند.