نقاره زدن

نقاره زدن. [ ن َ / ن َق ْ قا رَ / رِ زَ دَ ] ( مص مرکب ) نقاره نواختن. طبل زدن.

نقاره را بصدا در آوردن نقاره نواختن.

💡 سازهای سرنا، دهل و نقاره، آلات رایج در موسیقی روستای مارین هستند. این سازها، آواها و نغمه‌های محلی را در مراسم مختلف همراهی می‌کنند. در مراسم شادی و عروسی، رقص‌های محلی زیبایی اجرا می‌شود.

💡 این نوع از کشتی که پیشتر با مراسم خاصی و با صدای ساز و نقاره عملی می شد، مراسم آغاز و نحوه اجرای آن متفاوت بوده و دارای فنون و قوانین خاص توام با آداب و رسوم است.

💡 تپه عظیم سلیمان مربوط به عصر آهن - دوره اشکانیان است و در شهرستان گرمی، بخش مرکزی، دهستان اجارود شمالی، روستای نقاره واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۲ دی ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۰۳۱۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 رودخانه کبگیان از رودخانه‌های ایران است که در روستای نقاره خانه در حوالی شهر چیتاب و با فصله ۳۵ کیلومتری از یاسوج فاصله دارد.

💡 بالای آن کوه، جایی است مشهور به نقاره خانه، هرگاه سنگی بر آن موضع بزنند صدایی مثل طبل حادث می‌شود و تا نیم فرسخ آن صدا می‌رود.

💡 تا چندین سال پیش هنوز در بعضی شهرهای ایران نقاره می‌نواختند و همسایه‌ها با ذکر صلوات همسایه‌شان را از خواب بیدار می‌کردند.