نسیمی هروی

نسیمی هروی. [ ن َ می ِ هََ / هَِ رَ ] ( اِخ ) به روایت مؤلف صبح گلشن در رمل مهارتی داشته است و در شعر دیوانی از خود گذاشته. او راست:
مدام خانه چشمم ز آب دیده خراب است
خراب چون نشود خانه ای که بر سر آب است.
( از صبح گلشن ص 517 ) ( از قاموس الاعلام ج 6 ص 4576 ) ( از فرهنگ سخنوران ص 601 ).

به روایت مولف صبح گلشن در رمل مهارتی داشته است و در شعر دیوانی از خود گذاشته.

💡 نسیمی از دهنت می دهد نشان حقیقت که را رسد که جز او گرد این خیال برآید

💡 با توجه به اینکه از جزئیات زندگی نسیمی اطلاعات کمی در دست می‌باشد لذا در مورد زادگاه او موارد مختلفی بیان می‌گردد.

💡 آن گاه مجلس به پایان رسید و نسیمی را دیگر بار در قلعه حبس کردند؛ و آن گاه فرمان سلطان مؤید صادر شد که:

💡 نسیمی کز شمیمت پر زند دود از چمن خیزد دلش خوش باغبان باغ خوش آب و هوا دارد

💡 نسیمی گشت سودایی ز زلف او و جز سودا ز فکر بی‌سر و پایی چه بندد: بی‌سر و پایی

💡 چون نسیمی ز در یار طلب، حاجت خویش کاهل دل حاجت خویش از در یزدان طلبند