لبۀ ریشه

💡 هر چه دارد این مزرع برگ و ساز تسلیم است تخم می‌دماند سر ریشه می‌دود گردن

💡 دل چو سیاه گشت بشو از امید دست تا ریشه خشک نیست شجر سبز می شود

💡 شد ریشه غم سست به نوعی که برد باد چون نکهت گل داغ دل لاله‌ستان را

💡 دل جمع‌این زمان چه‌امکان است ریشه‌گل‌کرد و رفت دانهٔ ما

💡 ای خرمنت هوا نشوی غرهٔ نفس زین ریشه‌ها که سیر خزان در نمو کنند

💡 سپند ریشه دوانید در دل آتش دمید سنبل و ریحان به جای دود ازنار