قافیه گوی

قافیه گوی. [ ی َ / ی ِ ] ( نف مرکب ) شاعر. ( ترجمان القرآن ). قافیه گو.

( صفت ) شاعر.

💡 گر ره مدحش به پیش گیرم ننگست ورکنمش هجو راه قافیه تنک است

💡 گه قافیه خوان فراز سنگی سنگ از جگرش گرفته رنگی

💡 در نظم گلستان بقا نام تو بادا جز بر گذر قافیه بهمان و فلان را

💡 سر به جیبی همه شب قافیه جوی تنت از معنی باریک چو موی

💡 هرکس که سواد خط مشکین تو را دید در قافیه حسن بگفتا که تمیز است

💡 قافیه هر چند غلط می شود باب لواط است پدر سوخته