لغت نامه دهخدا
قاف الرقبه. [ فُرْ رَ ق َ ب َ ]( ع اِ مرکب ) پوست گردن. ( ناظم الاطباء ): اخذه بقاف رقبته؛ او را گرفت به پوست گردن وی. ( ناظم الاطباء ).
قاف الرقبه. [ فُرْ رَ ق َ ب َ ]( ع اِ مرکب ) پوست گردن. ( ناظم الاطباء ): اخذه بقاف رقبته؛ او را گرفت به پوست گردن وی. ( ناظم الاطباء ).
پوست گردن
💡 قاف -> 5240 ________ كاف -> 22000
💡 مرا نتوان به دام صحبت از عزلت برآوردن ز کوه قاف پشت خود چو عنقا برنمی دارم
💡 زهی دلشاد مرغی کو مقامی یافت اندر عشق به کوه قاف کی یابد مقام و جای جز عنقا
💡 توان کردن به وحشت سرکشان را زیردست خود که کوه قاف را عنقا ز عزلت زیر پر گیرد
💡 کلمات زیر به احتمال زیاد با حذف قاف این پسوند به وجود آمدهاند:
💡 دل رم کرده ای دارم زصحبت، سخت می ترسم مرا از قاف، آخر صحبت عنقا برون آرد