فصیحی یزدی

فصیحی یزدی. [ ف َ ی ِ ی َ ] ( اِخ ) به تجارت مشغول است و این بیت از اوست:
گذار آنقدرم در رکاب دولت خویش
که خویش را برقیبان نمایم و بروم.
( مجمع الخواص صادقی کتابدار از ترجمه خیامپور ص 263 ).
فصیحی یزدی از شعرای اواخر قرن دهم یا اوایل قرن یازدهم هجری و از معاصران شاه عباس بوده است.

💡 غیر سرخوش از می وصل و فصیحی سرگران ای مروت ای محبت دشمنی‌ها کار تست

💡 این کتاب توسط انتشارات ققنوس و به قلم ارسلان فصیحی به فارسی ترجمه شده‌است.

💡 هنگام سفر عباس یکم هرات به سال ۱۰۳۱ق/۱۶۲۲ق به هرات، او فصیحی را مورد توجه خویش قرار داد.

💡 گر نه‌ای چشم جهان‌بین فصیحی ای غم هر نفس پس ز چه خونش به هوس می‌ریزی

💡 مسکین فصیحی دوش جان می‌داد و می‌نالید غم کامشب چراغ زندگی ما را ز بالین می‌رود

💡 بیخودم نی ازگل آگاهم فصیحی نه ز شمع این قدر دانم که گه بلبل گهی پروانه‌ام