فصل مفرد

[ویکی فقه] فصل مفرد، یکی از اصطلاحات به کار رفته در علم منطق بوده و به معنای لفظ مفردِ دالّ بر فصل یک ماهیت است.
فصل، به لحاظ ترکیب و عدم ترکیب، بر دو قسم است: فصل مفرد و فصل مرکّب.
← قسم اول
در تنظیم این مقاله از منبع ذیل استفاده شده است: • مظفر، محمدرضا، المنطق.
۱. ↑ مظفر، محمدرضا، المنطق، ص۹۵.
...

💡 برخى احتمال هاى تفسيرى و مواضع نزاع و اختلاف در آيه، در بحث از مفردات گذشت و برخى در مباحث آينده به ترتيب طرح خواهد شد.

💡 و مراد از (تنازع مردم در بين خود و درباره امر خود) تنازعشان در مساءله قيامت است. واگر قيامت را به ايشان نسبت داده به خاطر اعتناء زيادى است كه درباره آن داشتند. اينبود حال آيه مورد بحث از نظر مفردات آن، و دلالت و شهادتى كه بعضى كلمات آن برمعناى بعضى ديگر دارد.

💡 كلمه (نجوى ) مصدر است، و به همين جهت با آن مفرد و تثنيه و جمع و مذكر و مؤ نث راوصف مى كنند، و ظاهر خود آن تغيير نمى كند، و همين خود شاهد اين است كه مصدر است،زيرا مصدر چنين خاصيتى دارد.

💡 79- مفردات ماده تبر، (ماده تبر، معناى هلاك و مردن را مى دهد كه در قرآن پنج باربكار رفته است ).

💡 ضميرهاى مفرد سه گانه به كلمه شيطان بر مى گردد، و معناى آيه اين است كه سلطنتو برش شيطان منحصر در كسانى است كه او را ولى خودگيرند تا او به دلخواه خود امورايشان را تدبير كند،