فرو سودن

فروسودن. [ ف ُ دَ ] ( مص مرکب ) ساییدن. تراش دادن. || ساییده شدن. سودن. رجوع به سودن شود.

ساییدن. تراش دادن

💡 سودن این لعل و در آسان کجاست این حق دریاست در آس آن کجاست

💡 بی‌بریها را علاجی نیست شاید چون چنار دست برهم سودن ما آتشی پیدا کند

💡 انفعال هستی را من عیار افسوسم دست داغ سودن بود طبع اگر پشیمان شد

💡 دست در پیری به هم سودن ندارد حاصلی پیش ازین سیلاب می بایست خود را جمع کرد

💡 چون می‌نگرم بستن با دست به چنبر چون می‌شمرم سودن آبست به هاون

💡 نیست جز رخ به کف پای تو سودن هوسم دارم امید که مبذول بود ملتمسم