لغت نامه دهخدا
غالب دده. [ ل ِ دَ دَ ] ( اِخ ) شیخ محمد اسعد. یکی از شعرای پرشور متأخران عثمانی و مشایخ طریقت مولوی است و در مولویخانه غلطه پوست نشین و پدرش مصطفی رشید افندی از کتاب معروف بود. وی بسال 1171 هَ. ق. در استانبول تولد یافت و مدتی به منشی گری دیوان همایون پرداخت و ضمناً بطریقت مذکور انتساب یافت و به قونیه عزیمت کرد، و در آنجا و استانبول در مولویخانه ینی قپوچله خود را تکمیل نمود و بتدریج بمشیخت آن فرقه رسید و بسال 1213 درگذشت. دیوانی مرتب و آثار دیگر بیادگار گذاشته است. از اوست:
کیم قادر علاج ایله مگه ٔحکم قدر در
تاریخی ایمش غالب زارک اثر عشق.( قاموس الاعلام ترکی ).
