علی نسفی

علی نسفی. [ ع َ ی ِ ن َ س َ ] ( اِخ ) ابن محمدبن علی بن ابی بکربن علی نسفی بیکندی. او راست: شرح قسمت سوم از مفتاح العلوم سکاکی، که در سال 719 هَ. ق. از تألیف آن فراغت یافت. ( از کشف الظنون حاجی خلیفه ص 1767 ).

ابن احمد نسوی مکنی به ابوالحسن ریاضیدان و منطقی و از اهالی نسا در خراسان بود و تا حدود سال ۴۲۱ قمری میزیست

💡 طرز بیان نسفی در این کتاب به گونه‌ای است که در برخی سخنان وی می‌توان رنگ تعلیم شیعه را در مسئلهٔ اجتهاد و تقلید شناسایی کرد. آنچه را بعضی مشایخ قدما در باب عدم اختلاف واقعی جوهر ادیان گفته‌اند شاید بتوان گفت در بیان وی به نوعی آیین طبیعی، شبیه به آنچه بعضی حکمای عصر روشنگری اروپا گفته‌اند، منتهی می‌شود.

💡 عزیز الدین نسفی می‌فرماید: «صوفیه سه چیز را به‌غایت اعتبار کنند: اول جذب؛ دوم سلوک؛ و سوم عروج.

💡 61. «عزیز نسفی و آثار او»، کتاب ماه (ادبیّات و فلسفه)، تهران، 1378، شمـ 28.