طیبت امیز

( طیبت آمیز ) طیبت آمیز. [ ب َ ] ( ن مف مرکب ) سخنی آمیخته با شوخی. کلامی که آمیخته با مزاح و خوش منشی باشد: غالب گفتار سعدی طرب انگیز است و طیبت آمیز. ( گلستان سعدی ).

( طیبت آمیز ) سخنی آمیخته با شوخی کلامی که آمیخته با مزاح و خوش منشی باشد.

💡 با چنین رخسار منکر با چنین اندام زشت اینقدر حجت مجوی و اینقدر طیبت مران

💡 گوش و دل خلق همه زین قبل زی غزل و مسخره و طیبت است

💡 خلعتش شنعت فرستد بر که بر بدر منیر طلعتش طیبت نماید بر کِه بر ماه تمام

💡 از آن پیوسته می‌بینی‌ که دارد فضای عالم از طیبت معطر

💡 ازین پس طیبتی باشد که گویم فلان خر را فلانجا گاو کردم

💡 دلم از طیبت پررَیبَتِ تو سخت گرفت تا شکایت نکنم از تو دلم وا نشود