طمع گسستن

طمع گسستن. [طَ م َ گ ُ س َس ْ ت َ ] ( مص مرکب ) طمع بریدن. قطع امید کردن. دل برداشتن. صرف نظر کردن. ترک آز:
سزد که بگسلم از یار سیم دندان طَمْع
سزد که او نکند طَمْع پیر دندان کَرْو.کسائی.طمع بند و دفتر ز حکمت بشوی
طمع بگسل و هرچه خواهی بگوی.سعدی.

( مصدر ) ۱ - ترک آز کردن. ۲ - قطع امید کردن.
طمع پریدن قطع امید کردن دل برداشتن

💡 نه گوشه گيرى صوفيانه، دليل پيوستن به حق است و نه ورود در جامعه وتشكيل حكومت، شاهد گسستن از حق... چه بسا متصدى امور حكومت كه با انگيزه الهى بهمعدن قرب حق نايل مى شود چون داوود نبى و سليمان پيامبر - عليهماالسلام - و بالاتر ووالاتر چون نبى اكرم - صلى الله عليه و آله - و خليفه بر حقش على بن ابيطالب -عليه السلام - و چون حضرت مهدى - ارواحنالمقدمه الفداء - در عصر حكومت جهانى اش.

💡 بوداییان بر این باورند که انسان در چرخه تولدهای ادواری به دام افتاده و این دلیل رنج‌کشیدن‌های انسان است و انسان برای رهایی از این رنج باید از وابستگی‌ها به جهان دل بکند و به رستگاری برسد. رستگاری در این دین برابر است با گسستن چرخه باززایی.

💡 امپدوکلس عناصر اربعه را «سرچشمهٔ» زندگی مادّی می‌خواند. عناصر اربعه جاویدانند، ولی ممکن است به نسبت‌های مختلفی با هم آمیخته شوند و مواد مرکبی را که ما در طبیعت می‌بینیم، به وجود آورند. تغییر، تجلّی درآمیختن و جداشدن مواد است. «مهر» یا «عشق» عنصرها را به درآمیختن با هم، و «نفرت» یا «کین» عنصرها را به گسستن دوباره از هم وامی‌دارد. مهر و کین نیز عنصرهایی مادی‌اند.

💡 گسستن بر ندارد رشتهٔ ساز امید من به آن موی میان پیچیده‌ام تابی دگر دارم

💡 در بیخودی توان دید بی پرده روی مطلوب از خویشتن گسستن بند نقاب حسن است