سور محمول مکی

[ویکی فقه] سور محمول مکی یا سور ارسالی مکی، چهار سوره مکی برده شده به شهرهای دیگر برای ارشاد می باشد.
برخی از سوره های قرآن به منظور ارشاد و هدایت و دعوت مردم به اسلام، از مکه به دیگر بلاد اسلامی همچون مدینه، حبشه و روم برده شده اند و به آن ها «سور محمول مکی» می گویند و عبارتند از چهار سوره ذیل: ۱. یوسف: نخستین سوره ای که از مکه به مدینه برده شد؛ عوف بن عفراء جزء هشت نفری از مردم مدینه بود که در مکه ایمان آورد و این سوره را بر اهل مدینه در بنی زریق فرو خواند. ۲. توحید: به مدینه حمل شد؛ ۳. سوره اعلی: به مدینه حمل شد؛ ۴. مریم: از مکه به حبشه برده و توسط جعفر بن ابی طالب علیه السّلام برای نجاشی پادشاه حبشه تلاوت شد. در این باره گفته شده: چون جعفر بن ابیطالب روانه حبشه گشت، در آنجا میان او و کشیشان و راهبان مناظره و مباحثه در گرفت. رسول خدا نیز آیه های ۶۴ تا ۶۸ سوره آل عمران را برای وی فرستاد که مورد پسند خاطر نجاشی نیز قرار گرفت. ولی کسانی گفته اند که سوره مریم بر نجاشی خوانده شد و آن آیه ها که گذشت به روم برده شد.

💡 این محمول (وجود) برای موضوع (خداوند) یا ضرورت دارد یا ضرورت ندارد. اگر ضرورت نداشت و ممکن بود که موجود باشد یا نباشد و بود و نبودش نیازمند علت بود، در اصطلاح می‌شود بالامکان (۱-ممکن الوجود)، واگر ضرورت داشت حمل آن دو صورت دارد:

💡 ثبوت اطلاق ولايت به اين معنا قطعى و ضرورى است؛ زيرا نفوذ حكم ولايى مانند نفوذحكم قضايى است كه تغيير دهنده احكام اوليه است هم در موضوعات و هم در محمولات.

💡 هر محمولی که تمام اجزای ذات یا جزء داخل در حقیقت ذات موضوع آن باشد و مفهوم ماهیت موضوع از آن نشأت یافته باشد، به سبب مقایسه با ذات موضوع ذاتی نامیده می‌شود. مثل «ناطق» که مقوم انسان است و اگر «ناطق» نباشد، انسان نخواهد بود، پس «نطق» ذاتی انسان است. همچنین جسم بودن و سیال بودن ذاتی آب است و تحقق یافتن آب در خارج بدون این دو خصوصیت امکان‌پذیر نیست.