سلطان العلماء حسین بن محمد

[ویکی نور] سید حسین بن رفیع الدین محمد بن شجاعالدین محمود بن سید علی حسینی مرعشی در سال 1001 هجری قمری در اصفهان چشم به جهان گشود.
نسب او به امام چهارم امام زین العابدین علیه السلام می رسد و اجداد او از علماء و حکام مازندران بوده اند. جد اعلای او سید میر بزرگ مرعشی مدتی از عمر شریفش را در مازندران حکومت می کرده است. اولین کسی که از این خاندان به اصفهان رفت و در آنجا ساکن شد، میر نظام الدین علی بن میر قوام الدین محمد است که در أعیان الشیعة دربارۀ او اینطور آمده است: «کان من علماء الحدیث و الفقه و الأصولیین»
سید شجاعالدین محمود بن میر سید علی، جد سلطان العلماء و پدر بزرگوارش سید رفیع الدین محمد بن محمود نیز از بزرگان علم و فضل در زمان خود بوده اند.
سلطان العلماء دارای چهار پسر بوده است که دربارۀ آنان مؤلف أعیان الشیعة اینطور می نویسد: «السید إبراهیم بن سلطان العلماء (م 1098 ق)، کان فقیهاً محدثاً أصولیاً متکلماً شاعراً قرأ علی والده»
او دارای تصانیف متعددی بوده است که در الذریعة اینطور آمده است: «الحواشی علی کتب کثیرة من الأصول و الفقه و غیرها للسید میرزا إبراهیم بن سلطان العلماء»

💡 چندين نفر از رفقا و دوستان نجفى ما از يكى از بزرگان علمى و مدرسين نجف از رفقاو دوشتان نجفى ما از يكى از بزرگان علمى و مدرسين نجف اشرفنقل كردند كه او مى گفت: من درباره مرحوم استاد العلماء آقاى حاج ميرزا على قاضىطباطبايى قدس سره شريف و مطالبى كه ايشان احيانانقل مى شد و احوالاتيكه به گوش مى رسيد در شك بودم. با خود مى گفتم آيا اينمطلبى كه اينها دارند درست است يا نه ؟

💡 و اينكه فرمود: (و بمثل صرف العلماء...) اشاره است به اينكه الفاظ عرش و كرسىو نظاير آنها مثلهائى است كه مردم را توجه مى دهد به اينكه چگونهاستدلال كنند، ليكن غير از كسانى كه عالم هستند اينمثل ها را نمى فهمند.

💡 193) خشيت باطنى از خداوند سبحان داشتن مخصوص علماء الله و ربانى است. چنان كهدر سوره مى فرمايد: انما يخشى الله من عباده العلماء. (فاطر: 28) تنها بندگاندانا از (عظمت ) خداود مى هراسند.

💡 ( لولا حضور الحاضر، و قيام الحجة بوجود الناصر، و ما اءخذاللّه على العلماء ان لايقاروا على كظة ظالم و لاسغب مظلوم، لاءلقيت حبلها على غاربها، و لسقيت آخرها بكاءساءولها(431) )