سعد بن حنظله تمیمی

[ویکی فقه] سعد بن حنظله تمیمی یکی از شهدای کربلا شمرده شده است.
برخی نام وی را سعید نیز گفته اند. در نسخه ای از کتاب الفتوح، ابن اعثم، نام« سعد»، « شعبة بن حنظله تمیمی» نوشته شده است.
حضور در کربلا
درباره «سعد» آگاهی چندانی در دست نیست. جز این که می دانیم، از یاران امام حسین (علیه السلام) و شهدای کربلا است.
رجز سعد در عاشورا
روز عاشورا،بعد از خالد بن عمرو، سعد بن حنظله به میدان رفت، در حالی که چنین رجز می خواند:صَبْراً عَلَی الأسیافِ وَالأسِنّه •••• صَبْراً عَلَیْها لِدُخُولِ الْجَنَّه وَحُورِ عینٍ ناعِماتٍ هنَّه •••• یا نَفْسُ لِلرَّاحةِ فاجْهَدَنَّه یا نفس للراحة فاطرحنه•••• وفی طلاب الخیر فارغبنه در برابر شمشیرها و نیزه ها، صبر باید کرد. صبر بر آنها برای ورود به بهشت و رسیدن به حوریان سیمین پیکر. ای نفس برای آسایش ابدی بکوش و در طلب خیر شایق باش.
شهادت سعد
...
[ویکی شیعه] سعد بن حنظله تمیمی از بزرگان لشکر امام حسین (ع) که در روز عاشورا در صحرای کربلا (۶۱ق) به شهادت رسید.
ابن شهر آشوب در مناقب و علامه مجلسی در بحارالانوار، وی را با همین نام در شمار شهدای کربلا ذکر کرده اند، اما تستری معتقد است که نام صحیح وی حنظلة بن أسعد شبامی است که در عیون اخبار الرضا(ع) به صراحت آمده است، و این اشتباه بر اثر جا به جا شدن نام پسر و پدر و همچنین تحریف أسعد به سعد، پدید آمده است.
سعد از بزرگان لشکر امام حسین (ع) بود و در روز عاشورا هنگامی که جنگ بالا گرفته بود، به خدمت امام (ع) رسید و از امام (ع) اجازه نبرد خواست. پس از کسب اجازه و خداحافظی با امام (ع)، به میدان جنگ شتافت در حالی که با صدای بلند این رجز را می خواند:
[ویکی اهل البیت] کلیدواژه: یاران امام حسین علیه السلام، شهدای کربلا، سعد بن حنظله تمیمی، قبیله تمیم
از طایفه بنی تمیم، و از اعراب عدنانی و از اعیان سپاه حضرت امام حسین علیه السلام محسوب می شده است. او بعد از عمرو بن خالد ازدی و پسرش، عازم میدان شده و رجزهای زیر را خواند:
                      
«کسی که خواستار رستگاری و بهشت و حوریان نرم تن هست باید در برابر شمشیرها و نیزه ها صبور باشد. ای نفس برای آسودگی بکوش و در طلب خوبی راغب و مشتاق باش».
سعد بعد از جهادی سخت به شهادت رسید.
تمیمی: منسوب به قبیله ی «تمیم»، قبیله ای از اعراب عدنان است. (عدنان، عرب شمال)

💡 ابوسفيان كه همچون كوره داغ شده و زبانه زده به خدمت على عليه السلام رفته بود،مانند يخچال لبريز از يخ، خانه على عليه السلام را ترك گفت و خواست به خانه خودبرگردد، فرستاده ابوبكر سر راهش سبز شد و گفت: يا ابا حنظله ! خليفهرسول اللّه مى خواهد شما را ببيند.

💡 عبدالله حنظله فرزندانش را يكى بعد از ديگرى به جنگ مهاجمين فرستاد تا اينكه همگى در اين راه از پاى درآمدند و او تنها در ميان گروهى از يارانش ‍ باقى ماند.

💡 20-باب اختلاف الحديث، حديث 10، ص 67 - ج 1.(اين حديث به عنوان (مقبوله عمربن حنظله (مورد قبول اصحال و علماء) معروف است ووسائل الشعيه، ج 8،ص 98 آمده است.

💡 و منقول است كه عمر بن حنظله به حضرت صادق عليه السلام شكايت نمود از صداع(311) حضرت فرمود: دست بر بالاى سرت بگذار، و اين دو آيه را بخوان:

💡 بخش دوم آيه در رابطه با حنظله است كه با اجازه فرماندهى جنگ يك شب خارج از مقر و دركنار همسرش بود.

💡 اين نمايندگان به نزد يزيد رسيدند. مقدمشان را گرامى داشت و جوايزى در خور ملاحظه به ايشان عطا كرد. عبدالله، فرزند حنظله، را كه مردى شريف و فاضل و عابد و مورد احترام بود، يكصد هزار درهم بخشيد و به هر يك از هشت پسرانش كه به همراه او بودند، به غير از لباس و چارپا، ده هزار درهم جايزه داد!