ستور خار

ستورخار. [ س ُ ] ( اِ مرکب ) قشو که بدان ستور را تیمار کنند. شانه ای که بدان گرد پشم ستور بر تن او افشانند. قشو. محسه. ( یادداشت مؤلف ).

قشو که بدان ستور را تیمار کنند شانه که بدان گرد پشم ستور بر تن او افشانند.

💡 در آن رخنه از نور تابنده هور نگه کرد سر تا سرینِ ستور

💡 چو آسوده‌تر گشت مرد و ستور بیاورد لشکر سوی شهر گور

💡 گوهر و زر ستور و بنده و مال هرچه در وسع بودشان در حال

💡 بسی سیم و زر و گرانمایه چیز ستور و غلام و پرستار نیز

💡 گرفتار آمد ده و شش هزار سلیح و ستوران گذشت از شمار

💡 هوا گشت تار و زمین گشت پست ز سم ستور و پی پیل مست