سال سبت

سال سبت. [ ل ِ س ِ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) سفر لاویان 25:3: همان سال آزادی میباشد سفر تثنیه 31:10: که سال هفتم است و میبایست از فلاحت زمین دست کشید و محصول خودروی آن را برای فقرا و غربا و مرغان و حیوانات صحرا گذاشت. سفر لاویان 25:11 - 7: مقصود از این مطلب اولاً، تقویت زمین، ثانیاً، محافظت نمودن حیوانات. ثالثاً، تربیت نمودن قوم که بر خدای قادر مطلق توکیل کامل داشته باشد. رجوع به قاموس کتاب مقدس شود.

سفر لاویان همان سال آزادی میباشد

💡 اکنون همی نپرسی از بنده سال سال زان پس که می رساند مدح تو ماه ماه

💡 سه سالی چو بگذشت از عیش و نوش بفرمود آنگه شه داریوش

💡 چو در سالی مرا ده روز افزون نباشد نوبت از گشت زمانه

💡 در آتش عشق جسم و جانم مه و سال آن نوع رساند ورزش خود بکمال

💡 اگر سال گردد هزار و دویست بجز خاک تیره مرا جای نیست