زبانه برزدن

زبانه برزدن. [ زَ ن َ ب َ زَ دَ ] ( مص مرکب ) (...آفتاب ): شعله و نور افشاندن طلوع پرتو آفتاب. پدید آمدن شفق. آفتاب زدن:
چو برزد زبانه ز کوه آفتاب
سر نامداران برآمد ز خواب.فردوسی.چنان افتاده بد آتش بجانش
که برمیزد زبانه از دهانش.نظامی.برمیزندز مشرق شمع فلک زبانه
ای ساقی صبوحی درده می شبانه.سعدی.رجوع به «زبانه زدن » و «زبانه کشیدن » شود.

طلوع پرتو آفتاب پدید آمدن شفق

💡 گه میان چشم نیلوفر زبانه بر زند گاه دودش گرد او چون برگ نیلوفر شود

💡 کَلَّا نیست آن او را و نبود نه إِنَّها لَظی‌ (۱۵) آن آتشی است زبانه زن.

💡 ترجمه: اين چه حادثه اى بزرگى است، كه از بزرگى آنها كوه و بيابانمتزلزل شده است. اين ناله ها از چه بلند است. گويا ناله ها از سوز قلب ها زبانه مىكشند.

💡 بسته کنم من این دو لب تا که چراغ روز و شب هم به زبانه‌یِ زبان گوید قصه با شما

💡 منتشر کرد، نوشت که بعضی از حروف این کتیبهٔ قدیمی و مانند حروف یونانی کتیبهٔ دو زبانه است، ولی بعضی از حروف بسیار جدیدتر اند. همچنین در کتابی که در سال ۱۸۳۷ م.

💡 فرناندز چند زبانه است و علاوه بر تکلم به پرتغالی به عنوان زبان مادری، به اسپانیایی، انگلیسی و ایتالیایی هم مسلط است. او تا اندازه‌ای فرانسوی هم می‌داند